Elif’in Hikâyesi
Elif’in Hikâyesi – Sessiz Yaraların Söylediği Şey
Herkesin bir hikâyesi vardır. Kiminin yarası görünür, kimininki sessizdir ama derine işler. Elif’inki de sessiz ama derinden yakan yaralardandı.
Daha genç kız yaşındayken babasını kaybetmişti. “Zamanla acı diner” derler ya, Elif bunun pek de doğru olmadığını erken öğrenmişti. Ama hayat bir teselli bırakmıştı içine: “Her şey geçici, Allah baki.”
Yıllar sonra, Rabbinden bir lütuf gibi gördüğü bir mutluluk kapısını çaldı. Evlendi. Sekiz aylık bir evlilik… Mutluluğun en parlak zamanıydı. Her fırsatta, “Bu adam Rabbimin bana armağanı” derdi. Çünkü eşi sadece eşi değildi; dostu, sırdaşı, arkadaşıydı.
Eşi ticaretle uğraşıyordu, Tahtakale’de ithalat ihracat yapıyordu. Elif de kendi ticaretini yürütüyordu. Tanışmaları iş vesilesiyle olmuş, gönül bağları zamanla kurumuştu. Eşi ikinci evliliğindeydi, önceki evliliğinden bir oğlu vardı. Fakat mutlulukları uzun sürmedi. Ansızın gelen bir kalp krizi, hayatı bir anda darmadağın etti.
Daha kırkı çıkmadan, daha gözyaşı kurumadan, daha acı toprağın kokusuna alışmadan, eşinin ailesi miras telaşına düştü. Elif yıkılmıştı; onlar hesap peşindeydi.
“Biz meğer borç içindeymişiz. İflas etmişiz. Mirası reddetmen gerekiyor” dediler.
Elif o anı yıllarca unutamadı. İçinden sadece şu cümle geçti:
“Ben mezarın başındayım… Siz neredesiniz?”
Kendi evini bile kaybetmekle tehdit ettiler. Evlilikten önce alınmış evine bile göz diktiler. Ama Elif’in o hâlde kavga edecek gücü yoktu.
“Tamam” dedi, “Ne istiyorsanız yapayım.”
Bir avukat hazırlamışlardı bile… Redd-i miras imzalandı. Ve o gün herkes Elif’in hayatından sessizce kayboldu. Onu bir daha ne arayan oldu, ne soran.
Ama Elif yine de onların parasında, malında zerre göz hakkı aramadı. Çalışmaya devam etti. Ayakta durmaya çalıştı. Fakat yaşama sevinci… işte o biraz eksildi.
Sonunda annesinin yanına taşındı. Daha sakin bir hayata. Daha derin bir sabra.
Ve bir gün, kendi kendine şöyle dedi:
“Ben herkesin yaptığını Allah’a havale ettim. Hepsini affettim. Haklarımı helâl ettim.”
Çünkü Elif biliyordu: Bu dünyada herkese adalet yetişmez, ama Allah’ın adaleti mutlaka yetişir. Hem de en doğru vakitte.