Zehra’nın Çocuk İsteği
ZEHRA’NIN SABRI
Zehra, evliliğinin onuncu yılına gelmişti.
Evleri sessizdi… O sessizlik bazen dua gibi, bazen çığlık gibi yankılanıyordu.
Kocası Mehmet iyi bir adamdı ama her sene sonunda aynı cümleyi kurardı:
“Belki bu sene nasip olur, Zehra.”
Her denemeleri hüsranla bitiyor, Zehra her defasında “Allah bilir, belki henüz vakti değil,” diyordu ama içi parça parça oluyordu.
Komşuların çocuklarını kucağına aldığında yüzü gülüyor, sonra kendi evine girince sessizce ağlıyordu.
Zamanla etraftan acı sözler duymaya başladı:
“Bir kadının evi çocuksuz olmaz.”
“Evlat kokusu olmadan hayat yarım.”
Zehra o sözleri Allah’a şikayet etmedi.
Sadece dua etti.
Ama artık kocası Mehmet de içine kapanmıştı.
Evde konuşmalar azalmış, umut da tükenir olmuştu.
Bir gece Zehra yine namaz kılıp dua etti.
“Rabbim, eğer bu dünyada bana çocuk nasip etmeyeceksen, sabır ver.
Ama eğer bir çocuk nasip edeceksen, onu bana değil, Sana ait bir emanet kıl.”
O gece çok ağladı ama kalbi ilk defa huzurla doldu.
Sanki bir şey değişmişti.
MUCİZE VE İMTİHAN
Aylar sonra Zehra, hiç beklemediği bir anda hamile olduğunu öğrendi.
Tüm köy sevinmişti.
Kocası gözyaşları içinde “Allah büyüktür!” dedi.
Ama doğum günü geldiğinde bebek zayıf doğdu; nefesi cılızdı.
Doktorlar “Yaşama ihtimali düşük” dediler.
Zehra bebeğini kucağına alıp fısıldadı:
“Ben seni dokuz yıl dua ederek bekledim.
Ama bil ki, sen önce Allah’ındın.”
Bebek birkaç gün sonra vefat etti.
O an Zehra’nın içinden bir şey koptu ama dilinden sadece şu çıktı:
“İnna lillahi ve inna ileyhi raciun.”
“Biz Allah’a aitiz ve yine O’na döneceğiz.”
Komşular ağladı, kocası sustu, ama Zehra o gece seccadesinde şunu hissetti:
“Ben evlat sahibi olmadım, ama Allah’ın sevgisini kaybetmedim.”
YILLAR SONRA
Yıllar geçti.
Zehra artık köyün her çocuğuna “anne” gibiydi.
Yoksul çocuklara kıyafet, yetimlere sıcak yemek götürüyordu.
Evinde hâlâ bir çocuk sesi yoktu ama her evde onun duasının bereketi vardı.
Bir gün köy imamı şöyle dedi:
“Zehra, Allah sana çocuk vermedi ama senin merhametini bütün çocuklara yaydı.”
Zehra tebessüm etti.
O an anladı ki, Allah ondan bir evlat değil, evlatlara rahmet olacak bir kalp istemişti.