İnsan En Çok Sevdiğini Üzer mi?

İnsan sever. Eşini sever, çocuğunu sever, annesini, babasını, kardeşini sever; işini sever. Peki sevdiği bu insanları hiç üzmez mi?

Dürüst olalım: üzer. Bir sözle, bir ihmalle, bir öfke anıyla hepimiz sevdiklerimizi kırmışızdır. Demek ki sevmek, tek başına üzmemeye yetmiyor.

 

İnsan kendini üzer mi?

Soruyu bir basamak yukarı taşıyalım. İnsan kendini üzer mi? Hayır. İnsan mutsuz olmak istemez; kendine zarar gelmesin diye bütün gücüyle çabalar. Kendini korumak insanın en doğal hâlidir.

 

Ama bunun bir istisnası var: İnsan bir şeyi kendinden daha çok severse, kendini üzmeyi göze alır.

Sevmek başka, çok sevmek başka

Sevginin ikinci bir kademesi vardır: çok sevmek. İnsan birçok şeyi sever ama birini en çok sever. İşte o en çok sevdiği için rahatından vazgeçer, gerekirse kendine kıyar. Kendisi zarar görür, ama o zarar görmesin diye her şeyi yapar.

 

Hasta çocuğunun başında sabahlayan anneyi düşünün. Uykusundan olur, sağlığından olur ama şikâyet etmez. Çünkü çocuğunu kendinden çok sever.

 

Buradan bir ölçü çıkıyor: İnsan en çok sevdiğine en çok değeri verir, onun için en ağır bedeli öder. Kendi üzülür, onu üzmez.

 

Peki Allah’ı ne kadar seviyoruz?

Şimdi aynı ölçüyü başka bir yere tutalım. İnsan Allah’ı seviyor mu? Sorsanız, inanan herkes “Seviyorum” der. Peki çok seviyor mu? En çok O’nu mu seviyor?

 

Eğer insan Allah’ı gerçekten çok seviyorsa, O’nun emirlerine ve yasaklarına neden aykırı davranıyor? Sevdiğimiz bir insanı kırmamak için kendimizi üzmeyi göze alıyoruz da, Allah’ın razı olmayacağı bir işi neden bu kadar kolay yapabiliyoruz?

 

Herkesin kendine soracağı soru

Bu soruyu insana başkası soramaz. İnsan bunu kendi kendine sormalı:

Ben Allah’ı çok seviyorsam, O’na gerçekten inanıyorsam, neden O’nun hoşuna gitmeyecek, rızasını ve sevgisini kazandırmayacak hâl ve hareketlerde bulunuyorum?

 

Ebedî olan, her şeyi yaratan, beni yaratan, bana sayamayacağım kadar nimet ve rızık veren Allah’ı canımdan çok seviyor muyum? Sevdiğim bir insan için üzülmeyi, zarar görmeyi, mutsuz olmayı göze alabiliyorum. Peki beni yaratan için neyi göze alabiliyorum?

 

O’nun rızası için bir isteğimden, bir alışkanlığımdan, bir kazancımdan vazgeçebiliyor muyum?

 

Sevgi dilde değil, tercihte görünür

“Seviyorum” demek kolaydır. Sevginin ispatı ise göze alabildiklerimizdedir. Bir insanı çok sevdiğimizde bunu gizleyemeyiz; hâlimiz, tercihimiz, ödediğimiz bedel bizi ele verir. Allah sevgisi de böyledir: sözde kalmaz, hayatta görünür.

 

O hâlde herkes kendi hayatına bakıp dürüstçe cevap versin: Allah’ı sadece seviyor muyum, yoksa en çok O’nu mu seviyorum?

Benzer Gönderiler

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir